hard to say goodbye…

A’s father passed away last tuesday. Kung hindi pa ako nasabihan nung classmate namin last sem hindi ko pa malalaman. Sabi nga ni chad, sangang dikit kayo hindi mo alam? landi talaga ng kapatid ni j-an! Anyway, sobrang shocked talaga ako kahapon, I know hindi ko kahit kailan nami meet ang parents niya, pero nalungkot ako. Tinext ko kagad si ate chel, senior namin nung highschool at ate atehan ko. sabi niya totoo daw, tinext ko si ajie kahit namumulubi ako sa sampung pisong load okay lang, nag agree kami na pumunta sa kanila. Imagine, nasa school ako ng mga 2pm, ang labasan nila ate chel 6pm pa.

Sinamahan ako ni chad at jen sa mall, nilibre pa kami ni chad sa mcdo kasi wala kaming peypey. umalis sila ng mga 5pm. naghintay ako til mag six. SIX palang nakalabas si ate chel. 730 or something siya nakadating dahil traffic. agad kaming sumakay para naman hintayin si jie para sabay sabay na kaming pumunta. hinintay ulit namin siya. naglakad na kami sa kanto nila A, pero naghintay pa kami kasi umalis si ate shi at nakakahiya namang dumiretso kami kaagad. So IMAGINE me waiting for them in hours? I did it. Just to show support and presence. And because they’re like a close people to me. But i felt out of place when we finally went to their place. I know, yeah. To be honest, their company doesnt includes me. Anyway, it doesnt really matter to me. It’s not really a big deal. I’m used to it. :p

When A saw me, he smiled and scratches my head. Nagahasa na naman yung buhok ko! But at least he’s quite okay. I saw his ate, his kuya at ate shee, kalmado naman daw sila.. And their mother. You can see the pain, the stress and the lost of her other half. Ayaw nga daw lumabas ng mama nila kung hindi lang kailangan dahil dumating yung mga katrabaho ng papa niya. It’s really sad. It’s really sad. But somehow they managed to be okay. Sigh.

Habang nagku kwentuhan kami nagkaron pa ng kaguluhan. May mga nursing students kasing nagiinuman may nagreport ata kaya may dumating na pulis. Mga wala man lang pasintabi nakita ng may patay e. Ayan, nahuli tuloy sila.

Ginagamit na ni A ang skills niya sa pagbubuhat ng tray, dinalhan niya kami ng sopas. Pinapakuha niya ako, bastos, ako lang???? di man lang inalok si ate chel at jie haha XD hindi ako kumukuha kasi nasusuka na ako sa sobrang kabusugan (KILL ME NOW, ISA NA AKONG CERTIFIED BABOY, sobrang tabaaaa kooooo T_T) at nahihiya din ako siempre. Pero mapilit ang sira ulo. Inutusan pa yung ate niya, Binaba niya yung tray sa ate niya, “Bigyan mo si mi_ah dali” kinuha ni ate shi yung isa, “hindi mo bibigyan si jie?” Binaba na nila na hindi naman namin kinain. Anu be XD It’s a pain to think that this sweet boy’s father already passed away

Almost 9pm na tinanong na ako ni ate chel kung gusto ko ng umuwi dahil sobrang madilim na.. okay lang daw kay ate shi. Tumayo pa siya para tawagin si A dahil aalis na ako. Natawa ako kay jie, “Aba pa special mention ka pa ah, in the middle of laughing and everything kakalabitin ni ate shi kapatid niya para lang sabihin na uuwi kana”  Nung lumapit na si A, sabi niya “Uwi kana sa kumbento? Mag pray ka ha.”

That’s what I did last night before i sleep.  I asked God to guide his father’s soul and to guide A’s mother and the rest of her family. Mr. Reyes, may you rest in peace. Maligayang paglalakbay sa kabilang buhay.

PS. I’m late for work. I still have four weeks left. I.HATE.IT. wish me luck T_T

PPS. Kulang ako sa tulog, gusto ko pa sana kaya lang sobrang inet! brrrr.

PPPS. Before i forget, noong isang araw nanaginip ako na may namatay daw. At last year, habang binabasa ko yung Remember Me? ni Sophie Kinsella, namatay kasi yung dad nung protagonist sa kwento, nakatanggap ako ng balita na wala na yung papa ni erikah. ngayon binabasa ko ulit yung book yung papa naman ni A. is it coincidence or what? I wont read the book again after I finish it. Promise. Sigh.