Haru Haru

December 31, 2009

Before the year ends, i decided to do this, because of my deep love for my Big Bang boys. This korean boy band mean so much to me. They made my 2009, exciting and they made it good. (Halos hindi ko na namalayan ang bilis ng oras dahil nag enjoy ako sa kanila. LOL)

YG FAMILY, my 2ne1 idols with their sunbaes, Big Bang. 2ne1tv, Teddy and Kush Oppa, PAPA YG, Thank You for making me happy, I enjoy my KPOP Family! My Oh dara Family, I want to see you next year okay! I became VIP and BlackJack this year, and i will continue supporting YG and KPOP world! NUL JA!

HARU HARU

“Please live well as if I should feel jealous

You should always be like that bright sky,

Like that white cloud

Yes, you should always smile like that as if nothing happened

I hope your heart feels relieved

Please forget about me and live on

Those tears will dry completely

As time passes by. ”

A/N: This is purely fiction, nothing happened in real life. I don’t own the video. I just made a short story in Filipino. The plot is based from Big Bang’s hit song “Haru Haru”. No copyright infrigement intended. And pardon me for being such a pathetic writer, I’m unskilled and incapable of writing a good story. This is a rushed work, AND IT IS JUST FOR FUN. =)

* * *

“Hello?” inaantok pa ako. Sinilip ko ang wall clock sa kwarto. 7:00 am.

 

“Hello? Honey?” Napaupo ako sa kama. Boses ni Dina. Napangiti ako, ang aga namang blessing nito?

 

“Hi, hon. What’s up?” masayang tanong ko sa kanya.

 

“Hon, pupunta ako ng doctor ngayon. Sabi kasi ni Mommy, kailangan ko ng mag pa check up eh.” Paalam niya saakin.

 

“Ah, tama yan, dapat noon pa lang nag pa check up ka na. Pinatagal mo pa. Ang tigas talaga ng ulo mo, hon.” Kunwaring pinagagalitan ko siya, pero ang totoo sobrang concern lang ako. Isang buwan na siyang nanghihina, kung ano ano ang nararamdaman, at isang buwan ko na din siyang pinipilit na magpa check up pero ang sabi niya, wala daw yun, natural lang yun dahil sobrang busy siya sa trabaho. Mabuti naman at mukhang natauhan na siya.

 

“Honey, opo, alam ko na po. Dinaig mo pa si Daddy. O sige, aalis na kami. See you later hon. Loveu!!!”

 

Hindi man lang niya ako hinintay na magreply. Pinatay na kaagad niya ang connection. Bumangon na ako at dumiretso sa banyo.

 

Apat na taon at kalahati na kami ni Dina. Sabay kaming grumaduate ng High School at nag college. Hindi namin pinag usapan pero pareho kami ng kursong kinuha. 3^rd year at 4^th year mag kaklase kami. Hindi sinasadya pero parang tinadhana kami para sa isa’t isa. Hindi ko naman binalak na seryosohin ang lahat, katulad ng ibang lalaking tulad ko, gusto ko munang mag enjoy. Yung tipong walang sagabal sa gusto kong gawin sa buhay.

 

Pero kapag natagpuan mo na yung taong sigurado kang nakatadhana para sayo, kapag sigurado ka ng siya ang taong gusto mong makasama habang buhay, kapag alam mong siya na yung taong binigay sayo ni Lord, tatanggihan mo pa ba? Hindi mo pa rin ba seseryosohin? Hahayaan mo pa bang mawala sayo?

 

Para saakin hindi na. Mangyari na ang lahat, wag lang siyang mawala. 21 years old na ako. At 20 years old na siya. Pwedeng sabihing masyado pa kaming bata para magsabi ng tapos, pero kapag nandun ka na sa siguradong sitwasyon, hindi mo na hahayang makawala.

 

Masayahing babae si Dina. Isa siya sa mga masasabing maganda sa loob at labas. Mahal ko siya kaya maganda siya sa paningin ko kahit may sungi siyang ngipin, kahit namamaga ang pisngi niya tuwing umaga at kahit hanggang ilalim ng kili kili ko lang siya. Hindi siya maarte. Hindi siya mayabang. Pwedeng sabihing marami siyang flaws, marami siyang nagawang failures at maraming beses niyang na disappoint ang parents niya, pero isa siya sa mga anak na pwedeng ipagmalaki dahil sobra niyang mahal ang pamilya at mga kaibigan niya. Hindi siya ganun katalinuhan pero maaasahan siya kahit kailan. Hindi siya ganun ka talented pero napaka humble niya. Marunong siyang lumugar at kaya niyang makisama kahit sa pinaka ayaw niyang tao sa buong mundo.

 

Nagustuhan ko siya… Mali. Minahal ko siya dahil nagkakaintindihan kami. Minahal ko siya dahil kahit magkatinginan lang kami, alam ko na ang gusto niyang sabihin. Mahirap intindihin, pero mas mahirap mag explain. Siguro, mararamdaman mo na lang iyon kapag andun kana mismo sa ganung sitwasyon.

 

Naligo ako at nagbihis. May lakad kami ng mga kaibigan ko. Mabuti na nga lang at aalis kami, hindi ako maiinip sa tagal. Mainipin kasi ako, gusto ko ng makita ulit si Dina.

 

Ala singko ng hapon, hindi na ako mapakali. Ala siyete pa ng umaga ng umalis si Dina papuntang doktor pero bakit hanggang ngayon hindi pa siya nag text o tumawag man lang? Nakailang text at tawag na rin ang ginawa ko pero hindi siya nagrereply at laging naka off ang phone niya. Nag umpisa na akong mag alala. Hindi ko na makontrol ang inip ko.

 

“Pare, hindi pa ba sinasagot ni Din ang mga tawag mo?” tanong ni Mark.

 

Umiling ako. “Kanina pa nga eh… Ikaw nga ang tumawag? Baka may problema yung phone ko.”

 

Tumango siya. “Sige.”

 

Apat na araw ang nakakalipas pero ni isang tawag o text wala akong natanggap. Pumunta ako sa kanila pero walang tao ang bahay nila. Ang sabi ng mga kapit-bahay, umalis daw sila nung Linggo ng gabi. Biyernes na ng hapon ngayon.

 

Nagbihis ako at nagpaalam kay Mama na pupunta ako kila Dina. Baka sakaling bumalik na sila… Pagkadating ko sa kanila, bukas na ang mga ilaw. Nag doorbell ako. Pagkatapos ng tatlong beses na pag do doorbell lumabas ang parents niya.

 

Ngumiti ako sa kanila. “Good afternoon  Tito, Tita. Si Dina po?” parang naiilang ako ngayon. Iba yung atmosphere. Pero hindi naman ganun dati.

 

“Iho, nagpapahinga na si Dina, sa ibang araw ka na lang ulit pumunta.” Nakangiti ang Mama ni Dina. Pero hindi umabot sa mata niya yung ngiti. Parang may tinatago. Hindi ganun ang Mama niya dati. Ibang iba.

 

“Tita, kamusta naman po yung check up niya sa doctor?” tanong ko ulit. Kung nagpapahinga na siya, bukas ko na lang siya pupuntahan. Pero gusto kong malaman yung resulta ng check up. Gusto kong malaman kung bakit biglaan ang pagbabakasyon nila.

 

“Iho, pu-puwede bang humingi ng pabor?” matigas na sagot ng Papa niya.

 

Nagulat ako. Sa apat na taon, kahit kailan hindi ako kinausap ng ganung tono ng papa niya. Kilala ko ang Papa niya, hindi ito nagtataas at nagmamatigas ng tono.

“S-sige po. Ano po yun?”

 

“Tantanan mo na ang anak ko. Simula ngayon, huwag mu na siyang tatawagan, ite text at wag mu na rin siyang puntahan dito. Ayaw ka na niyang makita.” At bigla siyang tumalikod. Ang mama naman ni Dina, nakaharap pa din pero hinatak na siya ng asawa niya. Pumasok sila sa loob at sinarado ang pintuan.

 

Hindi ko alam ang gagawin ko. Hindi ko maigalaw ang katawan ko. Para akong naparalyze sa narinig. Paulit ulit na parang sirang plaka sa utak ko ang sinabi ng papa ni Dina.

 

Tantanan mo na ang anak ko. Simula ngayon, huwag mu na siyang tatawagan, ite text at wag mu na rin siyang puntahan dito. Ayaw ka na niyang makita…

 

Paanong nangyari yun?

 

Pagkauwi ko sa bahay, kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ko siya. Puro sa voice mail napupunta lahat ng message ko. Pero mas maganda na yun, kaysa hindi niya matanggap kahit isa man lang sa message ko. Paano kung burahin niya lang?

 

Bakit ganun? Bakit ayaw na niyang makipagkita saakin? Bakit bigla ay ayaw na niya akong makita? Pero hindi pwede yon! Wala naman akong ginawa! Maayos naman ang lahat… Bakit sa isang iglap nawala siya at ayaw na niya?

 

May nagawa ba akong mali? Pilit kong inalala ang lahat ng pangyayari bago yung linggong yon. Sa pagkakatanda ko, masaya pa ang boses niya nung ipaalam niya saakin na magpapa check up na siya. Hindi kaya nagtampo siya dahil sa kunwaring pinagalitan ko siya?

Hindi.

Hindi siya ganun kababaw.

Pero kung hindi dun, saan? Saan ako nagkamali?!?

 

Para na akong baliw sa kakaisip kung ano ba talaga ang dahilan kung bakit ganoon na lang ang pag iwas niya sa akin.

 

Patuloy ko siyang tinext. Tinawagan. Madaling araw, dumadaan ako sa tapat ng bahay nila. Pero, wala. Ni anino niya wala akong nakita.

 

Pagkatapos ng isang buwan, pauwi na ako galing sa convenience store sa kanto. Inutusan ako ng Mama na bumili ng noodles at ilang baterya para sa radio niya. Pag tawid na ako ng makita ko siya.

Siya nga.

Si Dina.

Ang girl friend ko.

Kasama si Dave.

Magkahawak kamay sila. Sa tabi ng kotse ni Dave. Nakasandal si Dina sa kotse at nasa harapan niya si Dave.

Si Dave.

Ang best friend ko.

Ang girl friend at best friend ko.

Magkasama.

At magkasama.

Hindi ko alam kung dala ba ng galit o talagang ganun lang ang initial reaction kapag nakita mo ang girl friend mong kasama ang best friend mo. In public.

 

Hindi ako nag dalawang isip na tumawid at sugurin sila. Nakita ni Dave na sumugod ako kaya pumwesto siya kaagad sa harap ni Dina. Hindi ko alam kung ano ang nakita nilang dalawa sa mga mata ko pero nahalata ko ang takot sa mukha ni Dina at ang pag aalinlangan sa mukha ni Dave.

 

“Hayuuup ka! Anong ginagawa mo sa girl friend ko?!” lumabas na lang bigla. Lumabas na lang bigla ang mga salitang yon sa kanina pang nagpipigil kong bibig.

 

Biglang nagbago ang expresyon ng mukha ni Dave. Ngumiti ito na parang nang iinsulto. “Oh, hindi ba halata jay? Hindi ba halatang… kami ni Dina?” sabay lagay ng kamay niya sa bewang ni Dina.

 

Nanlaki ang mga mata ko sa nakita at nagpantig ang tenga ko sa narinig. Sila? Sila ni Dina? Paanong…

 

Umismid si Dave. “Halatang shock na shock ka Jay? Saan ka ba nagtago at parang ngayon mo lang narinig ang nakakagulat na balita? Halatang wala ka ng paki sa ex mo kaya hindi mo alam na naka move on na siya at ako na ang boyfriend niya?” tuloy tuloy sa pagsasalita ang b.e.s.t.f.r.i.e.n.d ko.

 

Bestfriend.

 

Maituturing mo pa bang bestfriend ang taong umahas sa girl friend mo?

 

“Shut up! Magsalita kapa, papatayin kita!!!!” sigaw ko sa kanya. (A/N: hehe, I got this from Gu Jun Pyo, Pardon me)

 

Natahimik siya.

 

Tumingin ako kay Dina. Nakatingin din siya saakin. Pero binaling niya kaagad sa ibang direksiyon ang mata niya. Tumawa siya. Nagulat ito.

 

“Din, ano ‘to? Ano ‘tong kalokohan na ‘to? Pinagloloko niyo ba ako? Din, isang buwan kitang tinetext at tinatawagan pero ni isang reply wala akong natatanggap. Kamusta kana? Pinupuntahan kita pero… ano bang nangyari? Sabihin mo saakin… Ano… Anong sabi ng doktor?” para akong bilanggo ng Abu sayaf na nakikiusap para palayain ng buhay.

 

Nanlaki ulit ang mga mata niya. Nakita ko ang hesitation sa mukha niya pero ilang segundo lang ‘yon.Pag kairita ang pumalit.

“ Ayoko na sayo. Hindi mo pa rin ba nagegets kung bakit hindi ko sinasagot lahat ng tawag mo? Alam kong hindi ka tanga Jay. Alam ko naman na alam mo na ang sagot sa mga tanong mo. Pero hindi kayang tanggapin ng pride mo. Pwes sasabihin ko sa ‘yo. Wala na tayo. Okay na yon? Wala. WA.LA.NA.TA.YO.”

 

Ni hindi ko man lang nagawang sagutin ang sinabi niya. Para akong isang estatwa na may buhay. Na pilit kumakawala sa isang sumpang hindi ko kayang labanan. Gusto kong gumalaw pero hindi ko magawa. Nilamon ako ng sobrang gulat. Para akong unti unting nilalamon ng maitim na butas mula sa kalawakan. (A/N: what am I trying to say here? Yah. I guess you know what I am trying to tell you. It’s a black hole. LOL Please smile, I am actually laughing at myself.)

 

Una, hindi sinasagot ng girl friend ko ang mga tawag ko. Pangalawa, sinabihan ako ng parents niya na layuan siya. Pangatlo, nakita ko siya kasama ang bestfriend ko. Pang apat, sinabi niyang wala na kami. At Pang lima, sinabi niyang mataas ang pride ko kaya hindi ko magets na wala na kami.

 

Ganito ba talaga kapag hindi na nag fu function ng tama ang buong katawan mo? Hindi mo na nage gets ang mga obvious na bagay? Paanong nangyaring hindi kayang tanggapin ng pride ko na wala na kami ng girlfriend ko kaya hindi ko alam ang sagot sa lahat ng tanong ko?

 

Napakadaming tanong na umiikot sa utak ko. Mga tanong na hindi ko magawang…. Tumingin ako sa kanilang dalawa.

 

Bigla kong sinuntok si Dave. Malakas. Tumalsik siya. Napasigaw si Dina. Sabay matalim na tumigin saakin.

 

“Bakit mo ginawa yon?!”

 

“Inagaw ka niya saakin! Sa lahat ng tao bat siya pa?” parang nagmamakaawa ang tono ng boses ko. Wala akong pakielam. Kailangan ko ng sagot. Kailangan ko si Dina.

 

“Mahal ko si Dave. At wala ka ng magagawa pa doon Jay! Tapos na tayo. Naiintindihan mo?  Wala na!” sigaw niya saakin.

 

Para akong sinuntok sa tiyan ng pagkalakas lakas. Para akong sinasaksak sa dibdib ng milyong beses. Parang tinutusok ng bilyong karayom ang katawan ko.

 

At dahan dahan akong lumayo.

 

Pagkauwi ko sa bahay dire diretso ako sa kwarto. Para akong robot maglakad. Parang akong lantang gulay. Nasapo ng dalawang kamay ko ang ulo ko. Saka ako humagulgol. Nagwala ako. Lahat ng mahawakan ko itinatapon ko. Wala akong pakielam kung masira lahat ng gamit sa loob ng kwarto. Sobrang sama ng loob ko.

At paulit ulit kong itinatanong sa sarili ko, Saan ako nagkamali?

 

Simula noon, hindi na ako lumalabas. Palagi akong tulala. Nag aalala ang Mama ko sa ikinikilos ko pero nagkukunwari na lang akong walang naririnig. Hindi na ako kumakain ng maayos. Dalawang subo, tatlo tama na. Wala na akong ganang mabuhay. At sa bawat araw na nagdaan, paulit ulit kong iniisip ang dahilan kung bakit pinagpalit ako ng girlfriend ko sa mismong best friend ko.

 

Pagkalipas ng isang linggo, nakaisip ako ng isang ideya. Para akong nabuhayan ng loob. Sa unang pagkakataon pagkatapos ng gabing yun, napangiti ako. Naligo ako at nagpunta sa harap ng bahay nila. Sobrang taas ng expectation kong magwowork ang mga plano ko.

 

Gabi na, at nakabukas ang ilaw ng kwarto niya.

 

“DINA!!!” malakas kong sigaw.

 

Naghintay ako ng ilang Segundo.

 

“DINA, AKO TO!!! HINDI AKO SUSUKO! ALAM KONG NILALASON LANG NI DAVE ANG UTAK MO! DINA MAKINIG KA, PINAGLALARUAN KA LANG NG LALAKING YON! DINA, MAHAL NA MAHAL PA RIN KITA! HINDI KITA KAYANG ISUKOOO!”

 

Nagsisilabasan na ang mga nakikiusyosong kapitbahay nila Dina pero wala akong pakielam. Nasanay na akong maging manhid.

 

Ilang beses kong pinaulit ulit na isigaw ang bawat nararamdaman ko para sa kanya, pero tatlumpung minuto na ang nakakalipas pero hindi pa rin siya lumalabas.

 

Hindi ako susuko.

 

“DINA! HINDI KO KAYANG SUMUKO! IPAGLALABAN KO ANG MGA PINAGSAMAHAN NATIN! HINDI KO KAYANG MABUHAY NG WALA KA! MISS NA MISS NA KITA!”

 

Pero… wala pa din.

 

Nararamdaman kong umiinit na ang mga mata ko. Nagbabanta ng tumulo ang mga luha.

 

“DINA! NAKIKIUSAP AKO, MAG USAP TAYO, AYUSIN NATIN TO!”

Bumukas ang pintuan. Na freeze ako sa kinatatayuan ko.

 

Lumabas ang Mama niya. Umiiyak.

 

“Iho…”

 

“T-t-tita…”

 

“Iho, pakiusap. Pakiusap, layuan mo na ang anak ko.”

 

P-PERO…

 

“Para ‘to sa kabutihan ng lahat. SERIO! HUWAG- ako na ang bahalang kumausap sa kanya.. Iho, Jay, layuan mo na siya. Isipin mo na lang hindi naging kayo, isipin mong wala kang nakilalang Dina. Nakikiusap ako iho. Salamat.”

 

Pagkatapos noon, pumasok ang Mama niya sa loob. Pinatay ang lahat ng ilaw. At dumilim ang paligid. Ang tanging ilaw na natira ay ang ilaw sa may poste sa labas ng bahay nila.

Yun at wala ng iba.

Yun na lang ang tanging ilaw na natira at dumamay sa akin. Habang walang pigil na pumapatak ang mga luha sa mga mata ko.

 

Tumingin ako sa salamin. Nakita ko ang sarili ko, hindi na ako yung dati. Sa sobrang galit, sinuntok ko ang salamin. Wala akong pakielam kung dumudugo na ang kanang kamay ko. Tulad ng salamin, basag na ang buong pagkatao ko.  

Sinabi ko sa sarili ko na hindi basta basta mabubura sa akin si Dina at ang lahat ng saamin. Para itong tattoo na nakatatak sa puso’t isipan ko. Habang nabubuhay ako, andun iyon. Hindi maglalaho. Ang buong akala ko, hindi na ako mabubuhay pagkatapos nun, pero mismong ako nagulat ng marealized kong kaya ko pa rin, kahit papano, mabuhay. Sa umaga, kumakain ako, naliligo, nagta trabaho. Sa gabi, mag isa sa kwarto, pilit na kinakalimutan ang bawat sakit, minsan ay napapatulala pero, minsan hindi ko mapigilan ang sarili kong hindi mag-alala. Tinatanong ko sa sarili ko kung kumakain ba siya, nanunuod, naliligo, kamusta kaya siya sa piling… ng iba. Kung masaya ba siya sa kanya, kung nagagawa ba niya ang mga bagay na gusting gusto niyang gawin. At kung ginagawa pa ba niya ang mga bagay bagay noong… ako pa ang mahal niya. Minsan kung hindi talaga kaya, kinukuha ko ang cellphone at nagco compose ako ng friendly message at pag ise send ko na… bigla ko na lang bibitawan. Hindi ako mapakali kapag hindi ko siya nakikita at nakakausap man lang.

 

Pagkatapos ng ilang linggo. Sa wakas, napagdesisyunan kong mabuhay ulit. Bumalik sa normal na ako. Kahit hindi kaya, kakayanin. Kailangang mabuhay ako para sa ibang dahilan. Kailangan ko pa rin kahit papanong mag move on.

 

Lumabas ako ng bahay. Naglakad lakad ako. Bigla akong napatigil. Bakit kung kailan nag uumpisa na akong mabuhay bigla ay para akong unti unti uling pinapatay? Nakasalubong ko sila. Pero hindi ako lumingon. Nagkunwari akong walang nakita. Tuloy tuloy lang ako sa paglalakad. Mahal na mahal ko si Dina. At kung masaya na siya sa iba, hindi ko magagawa pang kunin sa kanya ang kaligayahan niya. Hindi ako nagpapakamartir. Nagmamahal lang naman ako.

 

Nung gabing iyon, pagkatapos kong I charge ang cellphone ko, may nagtext. Hindi ko sinilip kung kanino galing basta’t binuksan ko na lang. At nagulat ako sa nabasa ko. (A/N: May nagtext parang si Vice Ganda lang. JOKE! XD)

 

I want you to forget me. I know, as time passes by those tears will dry completely. Thank You for everything. –D.

 

Pagkatapos kong basahin yun, nanginginig ang kanang kamay ko. Para akong kinukuryente. Unti unti akong bumagsak sa kinatatayuan ko.

 

Ilang buwan ko ng hindi nalilinis ang kwarto ko, kaya naisipan kong linisin ito. Dinampot ko lahat ng mga nakakalat sa sahig. Lahat ng nakatambak sa ilalim ng kama. Lahat ng mga hindi na nagagamit na bagay, itinapon ko na. Pati mga damit na hindi ko nalabhan, inipon ko at itinambak sa isang lalagyanan. Tama sila, dapat kong ituon sa ibang bagay ang sarili ko. Para saakin din naman ito. At ito ang gusto niya.

 

Ilalabas ko na sana ang mga lalabhan ng tumunog ang cellphone ko. Nung una, hindi ko pinasin pero pagkabalik ko sa kwarto mula sa ibaba, tumutunog pa rin siya.

 

“Hello?”

 

“Jay! Jay pumunta ka ngayon dito sa ospital!”

 

Si Sol.

 

“Ha? Bakit anong nangyari?” umupo pa ako sa kama.

 

“Jay, tumakbo ka na dito!!! Si Dina, nagaagaw buhay na!”

 

Pagkarinig ko pa lang sa pangalan niya, tumakbo na ako palabas. Kung tatakbuhin ko lang, simula dito sa bahay papuntang ospital, 45 minutes. Nakita ko ang motorsiklo ng kuya ko. Wala ng tanong tanong, sumakay ako sa motorsiklo.

 

“Dina, hintayin mo ako. You’re my all. Don’t leave me.”

 

Pagkadating ko sa ospital, umakyat ako sa taas. Nung una hindi ko nararamdaman ang pagod pero bigla kong naramdaman yun ng makita ko si Dave sa hallway. Napayuko ako at naglakad. Hindi ko siya kayang tingnan.

 

“Jay.”

 

Tumingin ako sa kanya. Nagulat ako dahil iba ang sinasabi ng mga mata niya.

 

“Jay, sorry.”

 

Nagulat ako sa narinig ko. Pero mas nagulat ako ng iabot niya saakin ang isang singsing. Narecognize ko kaagad kung kaninong singsing yun. Kay Dina. Binigay ko ang singsing na iyon nung 1^st anniversary namin.

 

“Jay, hindi totoong kami ni Dina. Hindi namin magagawa sayo yun. Kaya lang gusto ni Dina na layuan mo na siya. Kasi hindi niya kayang makita kang nasasaktan dahil hindi na kayo magkakasama pa…”

 

Hindi ko alam kung ano ang sinasabi niya. Hindi na kami magkakasama pa?

 

“Jay, may taning na ang buhay ni Dina. Ilang minuto nagyon, pwede siyang kunin. Pinapasabi niyang mahal na mahal ka niya.”

 

Tumakbo ako. Kailangan kong makita si Dina. Hindi siya pwedeng mawala. Madami pa kaming plano sa ….

 

Nakita ko si Sol at Mark sa labas ng operating room. Dire diretso ako pero pinigilan nila ako.

 

“I need to see her!”

 

Ang tanga tanga ko. Wala akong kwentang tao. Hindi ko man lang nagawang ipaglaban si Dina. Ang inisip ko lang pinagpalit niya ako.

 

Akala ko, kaya kong mabuhay ng wala siya. Isang malaking pagkakamali. Dahil ang bawat segundong wala siya sa akin, unti unti akong namamatay. Mali. Sobrang mali. Mali na iwan ko siya. Mali na hindi ko siya ipinaglaban. Mali na isinuko ko kaagad ang lahat ng pinagsamahan namin. Mali na hindi ko man lang inisip ang mga pangako namin sa isa’t isa.

 

Sinusuntok ko ang sarili ko, at pinipigilan ako ni Sol.

 

Naalala ko noon, nag away kami. Pero siya ang unang lumapit saakin. Sinabi niya na hinding hindi niya ako ipapapalit. Dahil hindi niya kayang isuko ang isang mabuting taong tulad ko. Naalala ko ang mga pagkakataong masaya kami, namamasyal, kinukuhaan ang sarili namin ng litrato, kumakain ng sabay, na parang kami lang ang tao sa mundo.

 

Ang lahat ng iyon, hindi na pwedeng maulit ulit.

 

Bumukas ang pintuan at lumabas ang doktor. Bagsak ang mukha. May kung anong sumuntok sa dibdib ko. Nilabas siya. Lumapit ako sa tabi niya. Hinawakan ko ang kamay niya. Ngumiti siya saakin. Hindi tumitigil ang pag agos ng luha sa mga mata ko.

 

“F-F-forgive me…”hindi na ako makapagsalita ng maayos sa sobrang sakit. Alam ko. Alam kong kukunin na siya. Iiwan na niya ako.

 

“You are my heart,” mahina niya bulong. “J-Jay…Goodbye.”

 

Ngumiti siya. Pumikit at… wala na.

 

 

* * *

(A/N: Sorry for such chessy lines and foul words. I know this is mediocre but I based the emotions thru G Dragon’s acting on the MV. I can feel the pain of Jay. I hope you do too. I reckon you will say this is a cliche but the story, or should I say, the lyrics of “Haru Haru” has heart. I WILL TRY MY BEST TO TRANSLATE THIS ON ENGLISH. Pathetic right? I dont even know how to end this effectively but at least I made it. feel free to comment, CONSTRUCTIVE CRITISISMS ARE WELCOME PEOPLE! =))

HAPPY NEW YEAR TO ALLLL!